Sunday, 13 July 2014

ΒΑΥΚΑΛΙΖΟΜΑΙ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ΚΑΤΑΚΡΗΜΝΙΖΟΜΑΙ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΙΟ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ

Photo by Myron
Κατακρημνίζομαι ακολουθώντας το βίωμα που διασκορπίζεται στο πέρασμα του χρόνου και ανακαλείται από τον παραμορφωτικό μηχανισμό της μνήμης μου. 

Κατακρημνίζομαι ακολουθώντας τη θύμηση ενός χαμένου έρωτα και ενός θανάτου που συνδέονται από την κοινή αίσθηση της απώλειας.

Κατακρημνίζομαι ακολουθώντας πρόσωπα που μοιάζουν να κινούνται πίσω από ένα μαγικό πέπλο, συγκεράζοντας τις αναμνήσεις και τα χαμένα όνειρα μου.

Κατακρημνίζομαι ακολουθώντας την ίδια την αναζήτηση της μιας και μοναδικής αλήθειας, σε ένα κυνήγι μαγισσών, που όσο και αν μοιάζει ουτοπικό, δεν παύει να διατηρεί την αίσθηση της μαγείας.

Κατακρημνίζομαι ακολουθώντας το περίφημο ύφος του έμπλεου λυρισμού, της λεπτής ειρωνείας και των λεπτομερών περιγραφών, κατακρημνίζομαι εστιάζοντας κυρίως στις αναμνήσεις μιας μεσήλικης περσόνας που πλάθεται μυθιστορηματικά. Κατακρημνίζομαι εν μέσω νοητών κινηματογραφικών γυρισμάτων που, ενώ φαινομενικά θα αναβίωναν την ζωή, καταβυθίζονται σε θολές αναμνήσεις. 

Κατακρημνίζομαι ακολουθώντας την ερωτική σχέση που είχα ως έφηβος, καθώς και τις συνθήκες που αναπόφευκτα θα οδηγήσουν στην επικοινωνιακή μου αυτοκτονία.

Κατακρημνίζομαι ακολουθώντας την ανάκληση της μνήμης που είναι θραυσματική και παραπέμπει ευθέως στην αποσπασματικότητα της επινόησης του παρελθόντος. 

Κατακρημνίζομαι ακολουθώντας εξαντλητικές περιγραφές για γεγονότα που έλαβαν χώρα μισό αιώνα πριν, που η ενίοτε αναίρεσή τους υποψιάζουν για τη σχετικότητα του περιεχομένου. Κατακρημνίζομαι παρομοιάζεται τη μνήμη με ένα φθαρμένο και τρύπιο ύφασμα του παρελθόντος. Κατακρημνίζομαι εκπαιδεύοντας ένα σώμα που δομείται από ετερόκλιτα συστατικά τόπων και χρόνων και παραπέμπει σε ένα κέρινο ομοίωμα. Κατακρημνίζομαι παραμορφώνοντας την πραγματικότητα που δεν αποδίδεται αποκλειστικά στη φυσική φθορά του χρόνου, αλλά και σε μια συνειδητή αφηγηματική μου τάση.

Κατακρημνίζομαι ακολουθώντας τους χρόνους που χάνουν τη γραμμικότητα τους με τρόπο φυσικό. Κατακρημνίζομαι στην προσδοκία που προηγείται του βιώματος και της ύστερης ανάμνησης. Κατακρημνίζομαι όταν το παρόν παραμένει πάντα στο ενδιάμεσο, μια άμορφη μάζα που σφυρηλατείται από την προσδοκία και την εξίσου εξωραϊστική ανάκληση της μνήμης.

Κατακρημνίζομαι ακολουθώντας σαφείς επιρροές που μοιάζουν να συντάσσουν ένα επιλεκτικό δοκίμιο για την ίδια τη διαδικασία της ασάφειας και για τις άπειρες οδούς που ανοίγονται κατά τη διάρκεια της σύνθεσης των αναμνήσεων. 

Κατακρημνίζομαι ακολουθώντας τις επιλεγμένες μου αποδείξεις, που για ακόμη μια φορά μου λένε ψέματα ότι ξέρω να ακολουθώ τα πιο εντυπωσιακά μονοπάτια. 


Μάκης Κολοβός, Αθήνα, 13 Ιουλίου 2014


Tuesday, 27 May 2014

ΟΙ ΘΕΟΙ ΔΕΝ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΑΙ

"Gods made, not born" by Mck

ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΤΩΝ ΠΡΩΗΝ ΕΝΟΙΚΩΝ

Δευτέρα, 26 Μαΐου, 2014, ώρα 23:00. Αργά, λίγο πριν τη νύχτα.

Το πέρασμα από την τρέχουσα πραγματικότητα στην ονειρική φαντασίωση, δεν προσφέρει φυγή, δεν προσφέρει ελπίδες, δεν δημιουργεί αίτια για διαιώνιση, δεν δημιουργεί ανάγκη για προσπάθειες. Απλά διευρύνει τον ορίζοντα που προσεκτικά εμποδίζουν τα φράγματα που "εν σοφία εποίησαν" οι κρατούντες, οι υπέρμαχοι της μαζικής ψυχολογίας, οι εφαρμοστές της ψυχολογίας του όχλου. Γιατί ο αδερφός μας, ο πανούργος αδερφός μας, δεν μας προσφέρει την ελευθερία που μας ανήκει. Πρέπει να την πάρουμε μόνοι μας.

Αλίμονο στον άνθρωπο που θα περιορίσει το μέγιστο, σ' αυτό που εμείς αποκαλούμε γη. Αλίμονο στο άνθρωπο που θα περιορίσει το μέγιστο σ' αυτό που εμείς αποκαλούμε Άνθρωπο. Αλίμονο στην ανθρωπότητα που θα πιστέψει τον άνθρωπο που θα περιορίσει το μέγιστο στον εαυτό του. Γιατί, αν μπορέσουμε να μπαλώσουμε τις ελλείψεις μας, αν μπορέσουμε να εξομοιώσουμε τις φιλοδοξίες μας, αν μπορέσουμε να ισοπεδώσουμε τα εγώ μας, θα μπορέσουμε και να πεισθούμε για την υδροκεφαλική μας οντότητα και θα θεοποιηθούμε. Και το μόνο που θα καταφέρουμε, θα είναι να επαληθεύσουμε το γεγονός ότι οι Θεοί δεν γεννιούνται, αλλά κατασκευάζονται. 

Ένα νεκρό μυαλό, αγνοώντας πως είναι νεκρό, σφαδάζει και στριφογυρίζει αναζητώντας την εκδίκηση. 
Στην πραγματικότητα έχουμε προσαρμοστεί τόσο πολύ στις υπάρχουσες ατομικές μας και ομαδικές νευρώσεις, ώστε, στερημένοι από το στρες τους, αναζητούμε αντιστάθμισμα μέσω κάποιων παρακαμπτηρίων οδών, που θα μας επαναφέρουν στις ίδιες λωρίδες ταχείας κυκλοφορίας απ' όπου βγήκαμε, με μηδενική πλέον δυνατότητα εξόδου, ώστε να μπορέσουμε να τις βιώσουμε και να τις αγνοήσουμε, απλά προσηλώνοντας το βλέμμα στο οπίσθια των προηγουμένων μας. 

Αν θες να βλέπεις εκλείψεις καθημερινά, απλά τοποθέτησε τον δείκτη του χεριού σου στο ενδιάμεσο της ευθείας του βλέμματος σου και της σελήνης. Αν θες να ζήσεις μέσα στην απόλυτη άγνοια, εξαίρεσε τον εαυτό σου από όλους τους κλονισμούς του χρόνου και βάδισε ολοταχώς σε μια μετωπική σύγκρουση με την μοίρα σου που έφτιαξες. Κι όταν η σύγκρουση συμβεί, τα χρόνια που βρίσκονταν πίσω σου θα εξαφανιστούν σαν όνειρο κι θα έρθεις γι' ακόμα μια φορά πρόσωπο με πρόσωπο με τα φαντάσματα του ίδιου σου του ξεχασμένου παρελθόντος. 

Είναι που κάτι φορές νοιώθουμε την ανάγκη να φλυαρίσουμε για πράσινα λιβάδια, για πουλάκια και πεταλούδες, για φτερωτούς έρωτες και για ερωτευμένες καρδιές. Η ειρωνεία είναι πως όλα αυτά είναι όντως γύρω μας, βασανιστικά ορατά και τόσο μακρυά μας, χωρισμένα από εμάς με το φράχτη που επέβαλαν οι άμυνες μας. 


Ένα σπίτι τόσο καινούργιο που ποτέ δεν κατοικήθηκε, είναι πιο έρημο από ένα παλιό κι εγκαταλελειμμένο ερείπιο που κάποτε γνώρισε ζωή και που μπορεί να κατοικείται ακόμα απ' τα φαντάσματα των αναμνήσεων των πρώην ενοίκων του.

Μάκης Κολοβός, Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014


Wednesday, 21 May 2014

ΕΣΕΙΣ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΟΚΑΛΕΊΤΕ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ, ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΠΡΟΣ ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΕΙΣΤΕ ΜΑΘΗΤΕΣ. ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΕΙΣΤΕ ΜΑΘΗΤΕΣ, ΤΡΩΤΕ ΤΟΝ ΚΑΡΠΟ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΟΣΑ ΟΣΑ ΣΑΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ Ο ΦΟΒΟΣ

"Imposition" by Mck

ΜΕΤΑ, ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ.

Τετάρτη, 21 Μαΐου, 2014, ώρα 06:30. Αργότερα, μέσα στη μέρα.

Εσείς, που μας αποκαλείτε δασκάλους, ακολουθείτε το δρόμο που οδηγεί προς εσάς που αποκαλείτε μαθητές. Εσείς που αποκαλείτε μαθητές, τρώτε τον καρπό και γνωρίζετε τόσα όσα σας χρειάζονται για να αρχίσει ο φόβος. Μετά, έρχεται η απόρριψη.

Κρύβεστε από τους ίδιους σας τους φόβους. Αγωνίζεστε να γίνετε ένα αποδοτικό τμήμα σε αυτή τη μηχανή που αποκαλείτε κοινωνία, γιατί έτσι αποκτάτε ένα μέτρο της προσωπικής σας ασφάλειας. Κρύβεστε από τους φόβους σας γιατί δεν έχετε αποκτήσει ακόμα τη συνειδητότητα που θα σας οδηγήσει στη γνώση που διώχνει την ανασφάλεια. Αυτός που δεν γνωρίζει φόβο, ή βαλσαμωμένος είναι, ή βλάκας. Φοβάστε γιατί βάζετε το μυαλό σας να δουλεύει. Φοβάστε γιατί σταδιακά γνωρίζετε. Αυτό είναι το τίμημα της ευφυΐας. Νοιώθετε πως οι γνώσεις και τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτή οδηγούν στο δρόμο της παραπλάνησης,  περισσότερο από το μονοπάτι των προσωπικών σας εμπειριών. Αναμφίβολα υπάρχουν γνώσεις που προκύπτουν από ανθρώπους που έχουν υποκύψει στην αδυναμία να εντυπωσιάζουν τους ιθαγενείς με τη μυστηριώδη γνώσης τους. Δεν είναι ακατανόητο γιατί μια σκέψη σας αρχίζει να εκπέμπει ταυτόχρονα με τη στιγμή μιας ανάλογης συνειδητοποίησης σας, αν και θα ήταν λογικότερο να συμβεί αυτό τη στιγμή που φτάνετε το σημείο της αντίληψης. Είναι τρομακτική η λάμψη της συνειδητοποίησης και η γνώση του πόσο ελάχιστος είναι ο χώρος που καταλαμβάνει μέσα σας στη σφαίρα της αντίληψης. Ο μεγάλος τρόμος έρχεται μαζί με την εικόνα των πόσων συνειδητοποιήσεων χρειάζονται για να γεμίσετε αυτή τη σφαίρα. Και η παραίτηση έρχεται τελικά μαζί με την εικόνα του πόσο ελάχιστος είναι ο χρόνος που έχετε να το πετύχετε. Όλη σχεδόν η ανθρωπότητα είναι ζεμένα στο άρμα αυτής της αντίληψης που λέγεται ασφάλεια. Θεωρείτε πως ξέρετε ποιοί είστε. Ίσως ακόμα να μπορείτε να πείτε στους άλλους ποιος θεωρείτε πως είστε. Το ίδιο που μπορείτε όμως να κάνεις εσείς, είναι το ίδιο που μπορούν να κάνουν και οι όλοι. Αλλά πάλι, ο οποιοσδήποτε από αυτούς ή όλοι μαζί ταυτόχρονα, μπορεί να λένε ψέματα δίχως καν να το έχουν συνειδητοποιήσει. Ίσως και να μην είναι θέμα ασφάλειας. Ίσως να είναι άπλα έλλειψη εμπιστοσύνης, αρα και έλλειψη επικοινωνίας. Η έλλειψη επικοινωνίας που προέρχεται από την έλλειψη εμπιστοσύνης, είναι ένας ουσιαστικός παράγοντας δημιουργίας ανασφαλειών. Και έχετε τότε να προτείνετε μια προσωρινή λύση. Τη χρήση προσωπείου, της μάσκας, έως όταν αποκατασταθούν οι δεσμοί σας μεταξύ των συνανθρώπων. Η σκέψη σας αυτή δείχνει έξυπνη, απλή και εφαρμόσιμη. Όμως το να φοράς ένα κάποιο προσωπείο, είναι χρήση προσωπικότητας σας με ταυτόχρονες εναλλαγές θέσεων των οπτικών σας γωνιών. Δεν θα αποτελέσει λύση. Ούτε καν ένα ημίμετρο. Το μόνο που θα επιτευχθεί θα είναι μια γενική και μόνιμη παραπλάνηση. Η χρήση προσωπείου ίσως να μην αποτελέσει τελικά τη λύση, άλλα έχετε ήδη αγνοήσει την προσωρινότητα που προειπώθηκε και δεν έχετε αποδείξεις για την μονιμότητα που προαναφέρθηκε. Στηριζόμενοι εκεί κάνετε αυτή την πρόταση και, στηριζόμενοι εκεί, πιστεύετε πως θα μπορέσετε να αποτελέσετε την αρχή μιας κάποιας λύσης. Θα μπορούσατε να πειραματιστείτε, να το χρησιμοποιήσετε μεταξύ σας και να ελέγξετε με ασφάλεια το αποτέλεσμα. Εξ άλλου, ήδη το χρησιμοποιείτε. Και ήδη τα αποτελέσματα δείχνουν πως απλά αποτελείτε τη ζωντανή απόδειξη της παραπλάνησης των άλλων. Πολλά χρόνια πριν, τότε που ο πίθηκος μεταλλασσόταν σε άνθρωπο, αντιλήφθηκε τις φυσικές του αδυναμίες και δημιούργησε ομάδες. Μέσα στις ομάδες αυτές, δημιουργήθηκαν ατομικά καθήκοντα και υποχρεώσεις και, κατ' επέκταση, ειδικότητες. Κατ' αυτόν τον τρόπο όμως, γεννήθηκε και η ανάγκη συντονισμού, καθώς και η συγκέντρωση της ευθύνης για το γενικό καλό. Ήταν η γέννηση των ηγετών. Όσο όμως οι συνθήκες για την επιβίωση καλυτερεύαν, οι άνθρωποι άρχισαν να σκέπτονται, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να αντιλαμβάνονται και τις εσωτερικές τους αδυναμίες, Θεοποίησαν έτσι αυτό που δεν καταλάβαιναν και κρύφτηκαν κάτω από το προστατευτικό πέπλο των θεών. Έτσι λοιπόν, είτε ο ηγέτης, είτε ο θεός της ομάδας, γίνεται ταυτόχρονα και το αίτιο δράσης και το αίτιο ύπαρξης. Ακούτε τις γενικότητες και τις περνάτε από το φίλτρο της προσωπικής σας κρίσης. Νομίζετε λοιπόν πως διακρίνετε κάποιο φόβο στα λεγόμενα σας. Κάποιο φόβο που αφορά στη δικές σας θέσεις. Κάποιο φόβο που έχει σχέση με το αίτιο συνύπαρξης και δράσης σας. Μάθατε όμως ότι για να καταλάβετε καλύτερα κάτι, πρέπει να καταλάβετε και το πρωτότυπο, να αποκτήσετε τη βαθύτερη δυνατή γνώση του, να μην παραπαίετε τυφλωμένοι. Δεν σας  ενδιαφέρει όμως ιδιαίτερα να μην είστε τυφλοί. Αυτό που για εσάς έχει την ιδιαίτερη σημασία, είναι να μην είσαστε τυφλοί από κίνητρα. Είτε ηγέτης λοιπόν, είτε θεός, από τη στιγμή που αυτές οι θέσεις σας προσφέρονται, γίνεστε αυτόματα αποδεκτοί και, στην υπερβολή του, επιθυμητοί. Για τους πολλούς είναι πολύ σημαντικό να ανήκουν κάπου. Είναι η μοναδική τους ένδειξη σταθερότητας, άρα και λογικής. Υπάρχουν όμως και οι λίγοι, αυτοί που αποκαλούνται διαφορετικοί, που χαρακτηρίζονται τρελοί, αυτοί που δεν μπορούν, αυτοί που δεν θέλουν να ανήκουν κάπου, αυτοί που δεν μπορούν ούτε καν να παραιτηθούν. Κάποτε τους καλέσατε και δεν σας απάντησαν. Κι όταν δεν πήρατε απάντηση, ήρθατε σεις οι ίδιοι να δείτε τι συμβαίνει. Το ξέρατε πόσο πρωτόπειροι ήσασταν. Το ξέρατε από την αρχή. Όταν ρωτήσατε ποιοι είσαστε και απορήσατε από την άγνοια σας, είπατε πως ο καθένας μας παλεύει με τον εαυτό του όσο κατεβαίνει προς τα κάτω και πως εσείς  αντέξατε περισσότερο από το συνηθισμένο. Είπατε πως η πορεία προς τα κάτω, σας φέρνει αργά ή γρήγορα αντιμέτωπους με τις φοβίες σας. Είπατε πως δεν υπάρχει άνθρωπος που αρχικά να μη φοβηθεί εδώ κάτω, άπλα πως είναι θέμα χρόνου να το καταλάβει. Κι όταν επαναλάβατε αυτή σας την ερώτηση, απαντήσατε πως είσαστε το δημιούργημα του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο υπάρχετε. Το δυστύχημα για εσάς είναι πως ζείτε μέσα σ' ένα θλιβερό κόσμο. Η κοινωνία σας δεν επιλέγει τους ανθρώπους της μόνο από την παραγωγική αποδοτικότητα τους αλλά και από την αντοχή που τους δίνει η προσεκτικά διατηρημένη άγνοια τους. Εσείς  ίσως θα επρεπε να κάνετε τις επιλογές σας μέσα από την δημιουργική αυτοκαστρόφικοτητα σας και τη συντροφικότητα που σας φέρνει η απελπισία της γνώσης. Κάνατε μεγάλο κακό και το σφάλμα είναι καθαρά δικό σας. Για κάποιο ενδόμυχο λόγο, αφήσατε να σας υποπτευτούν και ξεχάσατε πως η υποψία είναι αρρώστια μεταδοτική. Το κίνητρο σας ίσως να ήταν να δημιουργήσετε οριακές καταστάσεις, χρησιμοποιώντας ψυχολογική βια. Ο χρόνος όμως παρατραβάει μέσα σε τόσο στενά όρια, τόσο στενά που μόνο η φαντασία σας μπορεί να σας κάνει να ξεφύγετε από τα συνηθισμένα σας όρια. Και η φαντασία σας γίνεται τότε αδυναμία, γιατί υπερφορτώνετε τους ώμους σας με πολλές εναλλακτικές πορείες. Δεν θέλετε να απεχθάνεστε όλους αυτούς τους φιλοσόφους και τους ψυχομελετητές, αλλά νοιώθετε πως εκεί θα καταλήξετε. Ψάχνεσαι μανιωδώς να ξεφύγετε από την ίδια την ουσία σας και γίνεστε τελικά κλίκα. Στέκεστε μακρυά, ανώτεροι και υπερόπτες και δίνετε εξηγήσεις παντού και για τα πάντα. Αυτό που θα 'θελατε πραγματικά, είναι να ορμήξετε με το κεφάλι μπροστά, ανώφελα, κατά τον τοίχο, οποιοδήποτε τοίχο. Πείτε το αδυναμία, πείτε το κάθαρση, πείτε το όπως  εσείς θέλετε. Αλλά εκείνη τη στιγμή θα κρατάτε τον εχθρό στα ίδια σας τα χέρια, ένα σιχαμένο σκουλήκι που πρέπει να το λιώσετε. Γιατί, μόλις συναντήσετε τον εχθρό σας, τον γνωρίζετε και τον αγγίζετε, διαπιστώνετε  πως είναι σαν εσάς, είναι κομμάτι από εσάς. Τότε ο τοίχος εξαφανίζεται κι απέναντι σας καθρεπτίζεται μια γνώριμη μορφή που κάνει το ίδιο με εσάς. Ο εχθρός είναι ζωντανός με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είσαστε  κι εσείς. Ο καθένας μας είναι εχθρός του εαυτού του και κάποιου άλλου που επέλεξε. Έχετε έναν εχθρό μέσα σας κι έναν απέναντι σας. Αν δεν τιθασεύσετε τον μέσα σας εχθρό, θα έχετε για πάντα το άλλον απέναντι σας και θα τον αντιμάχεστε μάταια. Χωρίζετε τους ανθρώπους σε τέσσερις βασικές κατηγορίες. Στους πιο πολλούς που υπάρχουν μέσα από μια ενστικτώδη αντίληψη για τη ζωή και τη διαιώνιση της, στους κάπως λιγότερους που που πιστεύουν πως για κάποιο λόγο η ζωή και η διαιώνιση της είναι επιβεβλημένη, στους αρκετά λιγότερους που, παρόλο που δεν βρίσκουν κάποια αίτια να ζουν και να αναπαραχθούν, αρνούνται να αποχωρήσουν και στους ελάχιστους που ήδη αποχώρησαν ή που πρόκειται να το κάνουν σύντομα. Βλέπετε πως η αξία των δυο πρώτων κατηγοριών είναι αντιστρόφως ανάλογη με την αξία των δυο τελευταίων. Βλέπετε πως οι δυο πρώτες ομάδες αποτελούν την κινητήρια δύναμη και την ομάδα συντήρησης μιας μηχανής που όντως παράγει ουτοπίες και πως οι δυο τελευταίες, δύνανται όντως να σταματήσουν την παραγωγή, λειτουργώντας σαν ενεργά παράσιτα. Βάζετε τέλος στη μια μεριά τους συνεχιστές μιας υποτιθέμενης ουτοπίας, μιας μάταιες ύπαρξης και στην άλλη τη μεριά, αυτούς που δεν μπορούν να αποδεχτούν κάτι τέτοιο. Σαν τα ξεκαθαρίσετε έτσι απλά, στέκεστε στη μέση και διαλέγετε πλευρά ή φτιάχνετε μια δική σας υποκατηγορία. Δεν θα χρειαστεί. Ήδη κλείνετε προς τη δεύτερη. Όποιος δεν μπορεί να δεχτεί κάτι το τετελεσμένο, συνειδητά ή ασυνείδητα θα προσπαθήσει για την αλλαγή. Και εφόσον δεν θεωρείτε την ελπίδα της όποιας αλλαγής αμελητέα, επιλέγετε την τρίτη κατηγορία γιατί, αν χάσετε ποτέ σας αυτή τη θέληση, τότε θα πρέπει να αποχωρίσετε κι εσείς αξιοπρεπώς αφήνοντας παρακαταθήκη τα σημάδια σας σ' αυτούς που δεν θα έρθουν. Επιλέγετε την τρίτη κατηγορία γιατί, για να πιστέψει κάποιος κάτι το διαφορετικό από αυτό που είναι κατεστημένο στην εποχή του, θα χρειαστεί μια συνειδητή ή ασυνείδητη προσπάθεια, μια νέα θέληση να την μετατρέψει σ' ένα διαφορετικό είδος πίστης και να δημιουργήσει ένα νέο εξελικτικά αντικείμενο σ' ένα μη αμφισβητήσιμα μεταλλασσόμενο κατεστημένο. Αν αυτό επιτευχθεί, τότε η ύπαρξη μιας νέας κατηγορίας θα σημάνει την εξαφάνιση των προηγούμενων. Τίποτα όμως απ' όλα αυτά δεν αλλάζει το γεγονός ότι σήμερα ζείτε σε ένα κόσμο που ξεχειλίζει από παραπλάνηση και μέσα σ' αυτήν κολυμπάτε θέλοντας και μη, ξέροντας και μη, υπάρχετε μέσα της έτσι κι αλλιώς και δεν μπορείτε να το αποφύγετε. Όλα τα αλλά ίσως να είναι καλύτερα ή χειρότερα, όμως αυτό που προβάλλει πρώτο εμπρός σας, είναι αυτή η απτή η καθημερινότητα. Ότι από αυτά και αν συμβαίνει, προέρχεται απ' τη δική σας την αποδοχή, απ' τη δική σας την ηθελημένη άγνοια. Αισθάνεστε ανελεύθεροι διότι η έννοια της ελευθερίας γίνεται ουσιαστικά αντιληπτή μόνο μέσα από εξωτερικούς αγώνες. Και όταν ουσιαστικά κατακτηθεί, θα' ναι για πάντα κτήμα σας, ακόμα κι αν επιβάλλετε τον αυτοεγκλεισμό σας στο πιο βαθύ, το πιο βρώμικο και το πιο ανήλιαγο υπόγειο. Το πρόβλημα σας είναι πως πατάτε ταυτόχρονα σε δυο βάρκες. Είστε με τους κρατούντες αλλά και με τους κρατουμένους. Είστε με τους λογικούς και με τους παράλογους. Είστε λογικοί αλλά και συναισθηματικοί. Είστε θωρακισμένοι και διάτρητοι. Είστε ένα νόμισμα με εσάς τυπωμένους και στις δυο του όψεις. Ακόμα κι αν σας στρίψετε στον αέρα, το αποτέλεσμα θα είναι γνωστό εκ των πρότερων. Ούτε να αποσυρθείτε μπορείτε, γιατί ήδη κυκλοφορείτε στην αγορά. Η μια σας πλευρά, η κεφαλή, ο κρατών, ο λογικός, ο ψυχρός και ο θωρακισμένος, το ίδιο στην ουσία άτομο με ανόμοια ονόματα, μοιράζεται το ίδιο δοχείο με τα γράμματα, τον κρατούμενο. το παράλογο, τον συναισθηματικό και τον διάτρητο. Δείχνετε σαν να μη ξέρετε τι θέλετε. Το θέμα σας όμως που ουσιαστικά προέχει, είναι αν πραγματικά θέλετε να ξέρετε τι θέλετε. Στριφογυρνάτε στον αέρα, περιμένοντας να δείτε, όταν θα πέσετε, τι θα σας βγει, χαρά ή απελπισία; Είναι γεγονός πως κάτω από το δυνατό κι αποκαλυπτικό φως του χρόνου, θρησκείες, δόγματα, φιλοσοφίες και πολιτεύματα που έχουν στηρίξει της ανθρωπότητα για χιλιάδες χρόνια, θα χαθούν σαν την πρωινή δροσιά κάτω από τον ήλιο. Όλο το καλό και το κακό που έχουν κάνει θα χαθούν μονομιάς και δεν θα μπορούν πια να επιδράσουν στην ψυχή και στο μυαλό αυτών που πλέον τα γνωρίζουν. Σαν όλη η ανθρωπότητα χάσει πια τα παλιά της στηρίγματα, να επιθυμήσετε να είναι αρκετά ώριμη ώστε να μην έχει ανάγκη πάλι από καινούργια. Γιατί μια υποθετική γενιά που με την ισοπέδωση και την εξομάλυνση των διαφόρων αιχμών και διακυμάνσεων της σημάνει το τέλος των συγκρούσεων και των αγώνων, θα σημάνει ταυτόχρονα και την ουσιαστική εξαφάνιση της κάθε δημιουργίας, όποια μορφή κι αν έχει αυτή. Θα υπάρχουν βέβαια πάμπολλοι εργάτες και δεξιοτέχνες, αλλά όλοι ανεξαιρέτως θα μυρικάζουν. Στην ουσία, αυτή η γενιά δεν θα 'χει να παρουσιάσει κανένα πραγματικά ξεχωριστό και νέο έργο. Θα ζει με με τη δόξα ενός παρελθόντος που ποτέ δεν θα γυρίσει. Μετά, πολύ απλά, θα σβηστούν όλοι οι εσωτερικοί προβληματισμοί κι όλες οι εξωτερικές ανάγκες και θα πραγματοποιηθεί η ουτοπία. Κι η όποια γοητεία της, δεν θα αργήσει πολύ να προσβληθεί από το πιο θανατηφόρο μικρόβιο όλων των ουτοπιών, την ανία. Όμως ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν αρκετά δυνατή θέληση ή αρκετά γυμνασμένη φιλοσοφία να αφοσιωθούν σε μια ζωή απόλυτης ισοπέδωσης και τεμπελιάς, είναι ελάχιστος. Έτσι, θεωρείτε τα προαναφερθέντα ως ανέφικτα. Ακόμα κι αν θεωρήσετε πως θα ήταν εφικτά, η επιβάρυνση από την ύπαρξη τέτοιων ανθρώπων θα ήταν σαφώς κατώτερη από την ύπαρξη των υπολοίπων που ζουν για να παράγουν. Κατά αυτή την έννοια, οι δεύτεροι θα ήταν αρκετοί για να αυτοσυντηρούνται και να δημιουργούν περίσσευμα ώστε, σταδιακά, να επέλθει ισορροπία. Θα 'ναι οι κρατούντες αυτής της υποθετικής γενιάς που δεν θα επιτρέψουν να συμβεί κάτι τέτοιο και όχι οι κρατούμενοι. Γιατί αυτό θα δημιουργούσε προηγούμενο και, εξελικτικά, ένα τέτοιο προηγούμενο, θα επέφερε αναπόφευκτα τη μη αναγκαιότητα κρατούντων. Θα επιμείνετε πάντως στο σημείο πως ο πολιτισμένος άνθρωπος πρέπει να μάθει απ' την αρχή αυτό που ο απολίτιστος δεν ξέμαθε ποτέ, πως το να είσαι αργόσχολος δεν είναι αμαρτία αν δεν εκφυλιστεί σε οκνηρία. Θα δημιουργηθεί και πάλι ένα είδος χρυσής τομής. Ακούσατε κάποτε για έναν άνθρωπο που μεγάλωνε γουρούνια. Έλεγε πως τα μεγάλωνε γιατί έκαναν τα λουλούδια να φαντάζουν ομορφότερα. Έτσι κι εσείς κάποιες φορές βλέπετε τα πράγματα κάτω από ένα συγκερασμένο πρίσμα και κάνετε την ειρωνεία σας ενθουσιασμό. Δεν είναι που το βασίζετε σε κάποια λογική, είναι που αποφεύγετε να το αναλύσετε μήπως και χαθεί ολότελα. Η ανασταλτικότητα σας οδηγεί στο σκοτάδι. Η απομάκρυνση απ' το γνωστό και η πορεία προς το άγνωστο αναιρεί το σκοτάδι και φέρνει φως. Αν περιμένει κανείς αρκετά, η φαντασία πάντοτε υστερεί της πραγματικότητας. Το άγνωστο θα γίνει γνωστό και το φως θα φύγει. Θα επρεπε λοιπόν να αποφεύγετε κάθε συναισθηματική σας εκχύλιση; Θα έπρεπε να δημιουργείτε συνεχώς καταστάσεις έντονης πίεσης στον κάθε περίγυρο σας; Το μόνο που θα πετυχαίνατε έτσι, θα ήταν μια έμμεση και ίσως μόνιμη απόρριψη απ' όλους τους ενδιαφερομένους. Πιο απλό θα ήταν να αποδεχτείτε τη φυσική εναλλαγή φωτός και σκότους. Αν όμως εξαιρέσετε τις προσωπικές σας απολαβές από μια τέτοια παραδοχή, θα ήταν ένας καλός μοχλός για πειραματισμό στον άμεσο περίγυρο σας, για την εμπέδωση της σταθερότητας σε συνθήκες έντονης πίεσης. Ετοιμαστείτε για υποχρεωτική πτώση σε χειμερία νάρκη μετά την απόρριψη, γιατί θα την διαδεχτεί άμεσα η δική σας πλέον απόρριψη προς κάθε σας σημείο αναφοράς. Πάντως, οι αυξανόμενες ανάγκες σας υπό αυτές τις περιστάσεις που προσδιορίζονται από υποκειμενικά και αντικειμενικά συμφέροντα, θα επαναφέρουν σταδιακά τη σύνδεση. Είναι φορές που νοιώθετε πως μισείτε τον εαυτό σας. Όμως, πολλές φορές, κάποιος σας μισεί γιατί δεν θέλει να παραδεχτεί πως έχει την ανάγκη σας. Εξακολουθεί πάντως να σας θεωρεί σαν μια κάποια λύση στο πρόβλημα του, όπως συγχρόνως κι εσείς στο δικό σας.

Και τι θα κάνετε τελικά εσείς που μας αποκαλείτε δασκάλους για εσάς που σας αποκαλείτε μαθητές; Και ποια η σημασία αφού εσείς που μας αποκαλείτε δασκάλους, διαθέτετε την ικανότητα να προσφέρετε σε εσάς που σας αποκαλείτε μαθητές, τη διέξοδο του φόβου που ίσως χρειαστείτε μετά την απόρριψη;


Μάκης Κολοβός, Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014


Wednesday, 14 May 2014

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΚΑΤΕΡΓΑΣΤΑ, ΚΥΚΛΙΚΑ, ΠΑΝΤΑ ΚΥΚΛΙΚΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΣΟΦΟΣ Ο ΖΑΛΟΓΓΟΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΧΟΡΕΥΕΙΣ, ΜΕΡΟΣ 3ο

"Self-Portrait", a Caricature by MCK, 2014
     ΕΙΝΑΙ ΣΟΦΟΣ Ο ΖΑΛΟΓΓΟΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΧΟΡΕΥΕΙΣ

     Τετάρτη, 14 Μαΐου, 2014, ώρα 05:30. Μετά το όνειρο.

     Δεν τρελαίνομαι.
     Όλα υπάρχουν και δεν υπάρχει τίποτα.
     Όλα είμαι εγώ κι εγώ δεν είμαι τίποτα.
     Θα μπορούσα να μην υπάρχω αν θα το 'θελα, θα 'ταν μηδενική η απώλεια.
     Το να απωλέσεις κάτι, προϋποθέτει και την ύπαρξη του.
     Είναι επιτακτική ανάγκη να γεμίσω τα κενά.
     Όσο έχω κενά ανισορροπώ, όσο τα γεμίζω, ισορροπώ.
     Το πολυτιμότερο κάθε ανθρώπου, ο εαυτός του.
     Προσπαθώ να προφυλαχτώ πάνω απ' όλα.
     Αισθάνομαι πολύτιμος γιατί έχω μάθει να με δέχομαι σαν οντότητα.
     Αν αφαιρέσω την αναγκαιότητα της ύπαρξης, δεν υπάρχει κάτι πολύτιμο που να χρειάζεται φύλαξη.
     Οι σκέψεις μου αποκτούν ξανά τις συνηθισμένες αποχρώσεις τους.
     Οι συναισθηματικές μου εκρήξεις δεν ξεχύνονται πια προς τα έξω.
     Οι βαλβίδες ασφαλείας αντιφάσκουν υγιώς.
     Ξέρασμα, χώνεμα, ξέρασμα, χώνεμα.
     Ανακύκλωση.
     Ο κύκλος παραμένει εσωτερική υπόθεση, είτε σαν συναίσθημα, είτε σαν λογική.
     Οι ακραίες και εκ διαμέτρου αντίθετες αιχμές μου αποσύρονται στις γωνίες της παλαίστρας και ο διαιτητής κηρύσσει τη λήξη του σημερινού αγώνα. 
     Οι αντίπαλοι ανακηρύσσονται ισόπαλοι και όπως δεν υπάρχουν ως συνήθως θεατές, καμιά φωνή διαμαρτυρίας ή έστω ενόχλησης δεν σπάζει τη σιωπή της αρένας.
     Παρείσακτος τελικά θεωρείται κάποιος που δεν ανήκει σ' αυτό το περιβάλλον, που αποτελείται από αυτόν και τον εαυτό του.

     Κοίταξε ψηλά το βράδυ.
     Τα άστρα αποτελούν τους οπτικούς αντιπρόσωπους όλων αυτών που θεωρούνται άγνωστα, όλων αυτών που θεωρούνται ασύλληπτα, όλων αυτών που θεωρούνται άπειρα.
     Τα άστρα αποτελούν τη μόνιμη υπενθύμιση για το δικό σου χρονικό δικαίωμα ύπαρξης.
     Τα άστρα αποτελούν μια προοπτική που σε αναστατώνει και σε αποπροσανατολίζει.
     Τα άστρα συνεχίζουν να φέγγουν αδιάφορα μέσα από τις αγωνίες και τα ερωτηματικά σου.
     Τα άστρα αναγκάζεσαι να τα θεωρήσεις κάποια στιγμή σαν φωτεινά στίγματα αδιαφορίας.
     Τα άστρα όμως, παρ' όλα αυτά ή και εξ αιτίας τους, είναι τα ψυχρά μεν αλλά καθάρια μάτια μιας κοσμικής προοπτικής.

     Πολλοί θα τολμούσαν τα πάντα αν αυτό τους προσέφερε σαν αντάλλαγμα κάποια δυνατότητα φυγής από την ανωνυμία.
     Πολλοί δεν τολμούν τίποτα γιατί αυτό τους προσφέρει σαν αντάλλαγμα κάποια δυνατότητα φυγής απ' το επίκεντρο.
     Καμιά φορά διστάζουμε.
     Οι θεωρίες που έχουμε να αντιπροτείνουμαι, είναι αντίθετες με όλα τα αποδεκτά στοιχεία και με όλες τις παραδεκτές απόψεις.
     Η αίσθηση πως μπορεί να δημιουργήσουμε προηγούμενο και να ξεφύγουμε από την καταπιεστική ανωνυμία, μας κάνει να τολμούμε.
     Η αίσθηση πως μπορεί να δημιουργήσουμε προηγούμενο και να ξεφύγουμε από την ανακουφιστική ανωνυμία, μας κάνει να σιωπούμε.
     Αν η αίσθηση της ασφάλειας μας βρίσκεται στην επωνυμία, τολμούμε.
     Αν η αίσθηση της ασφάλειας μας βρίσκεται στην ανωνυμία, σιωπούμε.
     Αυτοί που δεν νοούν την ανασφάλεια, είναι οι βλάκες και οι ήρωες.
     Εμένα, ήρωα, δεν μ΄ έχουν πει ποτέ.

     Η μέρα και η νύχτα δεν είναι διαφορετικές.
     Παρ' όλα αυτά, σκεπάζοντας διαδοχικά το ίδιο τοπίο, αυξομειώνουν την αίσθηση του κινδύνου.
     Η μέρα και η νύχτα είναι ή σύντροφοι ή εχθροί, αλλά το τοπίο παραμένει το ίδιο.
     Το τοπίο και οι ανθρώπινες φοβίες είναι μια αναλλοίωτη σπείρα συνεχούς αστάθειας.

     Κοιταζόμαστε με μια αδιόρατη ανοχή.
     Εγώ, ήμουν πολύ κουρασμένος για να σκοτώσω.
     Ο άλλος, ήταν πολύ άρρωστος για να επιτεθεί.
     Μαζί, οι δυο μας, γευόμαστε τη συντροφικότητα που φέρνει η απελπισία.
     Δεν ήμουν μόνος μου.
     Ήμουν ένα πρόσωπο πείνας και θανάτου που φαινόταν ζωντανό μόνο μέσα από τη θαμπάδα της ομίχλης που γεννούσε το υδροκεφαλικό μου εγώ.
     Δεν ήξερα τι να σκεφτώ.
     Δεν ήξερα τι να κάνω.
     Ήταν αυτή η καταστροφική υπερηφάνεια που με κατέτρωγε.
     Φοβόμουν να φοβηθώ.
     Ήξερα πως κάποτε θα 'ρχοταν καταπάνω μου για να με καταπιεί σε μια λαίμαργη μπουκιά υγρής φωτιάς.
     Ήξερα πως κάποτε θα με έκανε ν' αποδεχτώ μια πρόκληση που δεν θα ήμουν ικανός να αντιμετωπίσω.
     Φοβόμουν να μείνω και φοβόμουν να φύγω.
     Γι' αυτό, προσπαθούσα να πείσω το εαυτό μου ότι ξέρω τουλάχιστον πως να πεθάνω.
     Ήξερα πόσο αβάσταχτο είναι να ζεις όταν αποκλειστεί η διέξοδος του θανάτου.
     Η αγωνία μου μπορεί να είχε διαρκέσει λίγο, ήταν ο φόβος μου όμως που την έκανε μακρύτερη.

     Δεν χρειάζομαι πολλά.
     Μια τόσο δα μικρούλα ένδειξη.
     Μπορώ κι εγώ να κατασκευάσω μια κοσμοθεωρία, μια θρησκεία, ένα δόγμα, μια ζώνη άμυνας.
     Δώστε μου μόνο μια μικρούλα ένδειξη, κάτι τι ασήμαντο, εμένα τον ίδιο αν σας περισσεύω.
     Είμαι και μια τόσο δα μικρούλα ένδειξη και κάτι τι ασήμαντο ταυτόχρονα.

     Παρ' όλο που είμαστε πολλοί, παραμένουμε απομονωμένοι.
     Στην ουσία παρακολουθούμε ο ένας τον άλλο από απόσταση ασφαλείας.
     Και όταν παρακολουθεις κάποιον, τον σπρώχνεις στην καχυποψία.
     Και η συνεχής καχυποψία οδηγεί σε ψυχώσεις.
     Και οι ψυχώσεις σε φέρνουν μπροστά στο φάσμα της απειλής.
     Και η αίσθηση πως απειλείσαι σε κάνει να παρακολουθείς τον άλλον από απόσταση ασφαλείας.
     Παρ' όλο λοιπόν που είμαστε πολλοί, θα παραμείνουμε απομονωμένοι.

     Σημαδεύω προσεκτικά και, κλείνοντας τα μάτια, αποζημιώνομαι από τον ήχο του στόχου που χτύπησα.
     Σε λίγο, έκπληκτος απ' την ακεραιότητα μου και σίγουρος από τη βεβαιότητα μιας μη αντεπίθεσης, τολμάω ακόμα και να σηκώσω το κεφάλι.
     Παρ' όλα αυτά, αρχίζω να νοιώθω αλλόκοτα ταπεινωμένος που συνεχίζω να ζω.
     Έτσι, συνειδητοποιώ με χαρά την κατάκτηση της επιθυμίας του θανάτου μου, βγάζω την πολεμική μου κραυγή και ορμάω ακάθεκτος προς τη βεβαιότητα της μη άμεσης καταστροφής μου.
     Αρχίζω να χτυπάω ολόγυρα, ψάχνοντας για το ευαίσθητο σημείο του θηρίου.
     Δεν το βρίσκω.
     Η αδυναμία μου αντικρούεται από αδυναμία.
     Είμαστε ίσοι.
     Η αίσθηση μιας ανώφελης σύγκρουσης με πανικοβάλει.
     Τρέχω από δω κι από κει, σίγουρος πλέον πως δεν θα γλιτώσω από τις τρομερές δυνάμεις που θα με εξοντώσουν.
     Αντανακλαστικά πέφτω κάτω και κλαίω από τρόμο.
     Το ελιξήριο του κλάματος θεραπεύει τον ανδρισμό μου, με αποτέλεσμα να σημαδεύω πάλι προσεκτικά και, κλείνοντας ξανά τα μάτια, να αποζημιώνομαι απ' την αρχή από το ήχο του στόχου που χτύπησα τούτη τη φορά.
     Πάλι υπερισχύει η ακεραιότητα μου, πόλι αναστυλώνομαι από την βεβαιότητα της μη αντεπίθεσης, πάλι σηκώνω το κεφάλι, κυκλικά, πάντα κυκλικά, αβέβαιος για την αρχή του κύκλου, αβέβαιος και για το τέλος του, με έντονη τη συντριπτική υποψία πως αρχή και τέλος του είναι το κάθε του σημείο.

     Τη στιγμή που κατακτούμε την επιθυμία για το θάνατο μας, δωρίζουμε με υπερηφάνεια στον εαυτό μας την ψευδαίσθηση μιας θεϊκής μεγαλοσύνης.
     Έτσι, όταν φτάσουμε δίπλα στο θάνατο, μπορούμε να πεθάνουμε με μεγαλύτερη συνειδητότητα γιατί γνωρίζουμε τα αίτια και τη φύση του θανάτου μας.

     Είμαι τρελός.
     Είμαι τρελός με ένα τρόπο που με βοηθάει να προσαρμοστώ στον κόσμο μου.
     Αυτό κάνει τον κόσμο μου τρελό κι εμένα φυσιολογικό.
     Όχι λογικό, φυσιολογικό, προσαρμοσμένο.
     Είναι η πίεση της γνώσης.
     Θεωρούμε την ουτοπική ύπαρξη σαν λογική κι ονειρευόμαστε μια ζωή με την ελάχιστη απειλή για την ύπαρξη μας.
     Η δική μου προσαρμοστικότητα είναι αντίγραφο των κανόνων που διαμορφώθηκαν και διαμορφώνονται από τις εμπειρίες και τις γνώσεις μου.
     Γι' αυτό θέτω μια αποστολή στον εαυτό μου, να λειτουργώ μ' έναν προεπιλεγμένο τρόπο.
     Πρέπει να πιστεύω πως εσύ είσαι ο τρελός, ότι η διάγνωση μου είναι σωστή, ότι είμαι από πάνω, ότι κρατώ τα γκέμια.
     Πρέπει να σε καθοδηγώ, με την ελπίδα πως θα με πας πίσω, εκεί που οι πιέσεις είναι μειωμένες.

     Καθώς η σοβαρότητα ανέλαβε την αβάσταχτη πίεση της ηδονής, προσπάθησα να ασφαλίσω τον εαυτό μου από το κέλυφος που στερεοποιείται γύρω μου.
     Πάσχισα να με προστατέψω από τη αγκαλιά μιας υπερπροστατευτικής κοινωνίας.
     Μέσα στη νύχτα τη μοναχική ηρθε η παλινδρόμηση κι αραξοβόλησε στην εσωτερική μου αρμονία.
     Κι ενώ προσπαθούσε να με αποτραβήξει από κοινωνικά εγκλήματα, είχα παγιδευτεί μέσα μου, έγινα κεφαλή.
     Είμαι ο νέος στωικός.
     Και μόνο όταν ένα κλαδάκι συμπόνιας γι΄αυτο τον κόσμο με κάνει να βαρύνομαι διαπερνώντας το εγώ μου, τότε αισθάνομαι το σπάσιμο του κέλυφους και τον τρόμο της επικείμενης καταστροφής, καθώς βλέπω πόνο πάλι μέσα απ' την απόσταση.
     Κοιτώ τον κύριο ένοχο, τον αιώνιο βασανιστή μου και ερωτοτροπώ ασύστολα μαζί μου.
     Αλλά μαζί με την ηδονή, αισθάνομαι και τις συνέπειες της στενεμένης μου ενόρασης και σκέφτομαι να εγκαταλειφθώ στο πόνο.
     Ή μήπως στο ελιξήριο της ελπίδας, σαν το μόνο βραβείο που αξίζει να υποφέρεις την εσωτερική απομόνωση;
     Αναμφίβολα, σύντομα, μια κάποια μέρα, θα πάψω να πονώ.

  
     Μάκης Κολοβός, Τετάρτη, 14 Μαΐου, 2014


Tuesday, 13 May 2014

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΚΑΤΕΡΓΑΣΤΑ, ΚΥΚΛΙΚΑ, ΠΑΝΤΑ ΚΥΚΛΙΚΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΣΟΦΟΣ Ο ΖΑΛΟΓΓΟΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΧΟΡΕΥΕΙΣ, ΜΕΡΟΣ 2ο

"Self-Portrait", a Caricature by MCK, 2014
     ΚΥΚΛΙΚΑ, ΠΑΝΤΑ ΚΥΚΛΙΚΑ

     Τρίτη, 13 Μαΐου, 2014, ώρα 04:30. Κατά το όνειρο.

     Οι φαντασιώσεις μου περιέχουν ταυτόχρονα το μεγαλείο και τη φαντασμαγορία ενός γιορταστικού πυροτεχνήματος, παράλληλα με τη γνώση του πυρός και του τεχνήματος που μου δημιουργούν αυτό το οικείο οπτικοακουστικό υπερθέαμα.
     Οι πολύ ψηλές αιχμές του συνοδεύονται από φωτεινές διανοητικές εκρήξεις που διαλύονται σε άπειρες πρισματικές αντανακλάσεις και έχουν κάτι από το μεγαλείο μια αλυσιδωτής μετατροπής ήλιων σε νάβα.
     Ταυτόχρονα, μέσα από μυϊκούς σπασμούς, πίεση στο διάφραγμα και τάση συρρίκνωσης του σώματος μου στην εμβρυακή στάση, υπάρχει μια διαύγεια που έχει την υφή μιας ψυχρής και αδαμάντινης καθαρότητας.
     Σαν να αγγίζεις με γυμνή παλάμη το τζάμι που χωρίζει το θερμό εσωτερικό από την εξωτερική ατμόσφαιρα κάποιου ψυχρού και φωτεινού πρωινού.
     Κάποιες σκόρπιες φράσεις δημιουργούν καταστάσεις τρόμου.
     Η ίδια τάση για την εμβρυακή στάση επανέρχεται.
     Άμυνα για επιστροφή στην ασφάλεια αλλά και άμυνα στην άμυνα αντιστέκονται στην ασφάλεια.
     Εσωτερικές εκρήξεις διαφυγής, τα μέσα μου χύνονται προς τα έξω, δεν υπάρχει φρίκη.
     Δεν είναι τα μέσα μου, όχι όλα, μονάχα μέρος μιας συναισθηματικής φόρτισης που προσπαθώ να πνίξω.
     Άμεση υποχώρηση στη μήτρα, στο αμνιακό υγρό, στο πρωταρχικό στοιχείο της εξέλιξης.
     Δεν θέλω μήτρες, θέλω να με εκθέσω, μ' αρέσει, φοβάμαι, γι' αυτό μ' αρέσει.
     Μοιάζει σαν τη πρωτόγνωρη οδύνη της γέννησης, σαν ξαφνικό και βίαιο ράπισμα.
     Μπροστά μου, μια φωτεινή σφαίρα που εκρήγνυται.
     Ένα κυκλικό διάδημα από φωτεινά σημεία.
     Λιώνουν σε σταγόνες υγρής φωτιάς που κυλούν προς τα πάνω.
     Από πάνω είμαι εγώ και το φόντο είναι μαύρο.
     Δεν βλέπω τίποτα, είμαι μέσα στο μαύρο
     Φοβάμαι τις σταγόνες της φωτιάς από κάτω μου, είμαι το μαύρο.
     Φωτεινοί ομόκεντροι κύκλοι.
     Χρώματα πορτοκαλί και γαλάζιο.
     Έρχονται γρήγορα, ασύλληπτα γρήγορα.
     Κάνω σκέψεις, συγκρούομαι λογικά και συναισθηματικά.
     Κάθε συναισθηματική έκρηξη και μια λογική εξήγηση.
     Κάθε λογική εξήγηση και μια συναισθηματική έκρηξη.
     Το διάφανο πρίσμα λιώνει αναλλοίωτο στην υγρή φωτιά.
     Γαλάζιες γραμμές γύρω του το πλαισιώνουν.
     Μια deja vu εικόνα που θυμάμαι να έχω ξαναδεί.

     
     Μάκης Κολοβός, Τρίτη, 13 Μαΐου, 2014


Saturday, 10 May 2014

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΚΑΤΕΡΓΑΣΤΑ, ΚΥΚΛΙΚΑ, ΠΑΝΤΑ ΚΥΚΛΙΚΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΣΟΦΟΣ Ο ΖΑΛΟΓΓΟΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΧΟΡΕΥΕΙΣ, ΜΕΡΟΣ 1ο

"Self-Portrait", a Caricature by MCK, 2014
    ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΚΑΤΕΡΓΑΣΤΑ

     Τετάρτη, 7 Μαΐου, 2014, ώρα 02:30. Πριν απ' το όνειρο

     Τρέμω το θάνατο μου και συνειδητά πάω σ΄ αυτόν. 
     
     Όταν η αγάπη με πλησιάσει θα δω το μαχαίρι. 
     Όταν συνειδητά πέσω επάνω της, τότε θα μετουσιωθώ, τότε τα πάντα θα προσφέρω, γνωρίζοντας πως, όσο πιο πλήρης θα είναι η πρόσφορα μου η δίχως ανταπόκριση, τόσο πιο πλήρες θα είναι και το τέλος μου. 
     
     Είναι η ώρα που δεν ξέρω αν είναι αρχή μιας άφταστης χαράς ή τέλος μιας στιγμής που άρχισα να ζώ. 
     Είναι η ώρα της αξίας, η χρονική στιγμή που δεν χωράει μέσα μου η απλή ύπαρξη, το σημείο όπου η νοητή φορά της ζωής μου γεμίζει στιγμές που συγκλονίζουν την ύπαρξη και την κάνουν ζωή. 
     
     Κάτι που αγαπάω χάνεται και θα ΄ρθει πίσω μου, στο νου,  την ώρα της απόλυσης ή του θανάτου. 
     
     Πάντα θα υπάρχει μέσα μου μια θέση σ΄ενα όνειρο γι' αυτό που ξύπνιος δεν εμπόρεσα να φέρω πιο κοντά μου. 
     
     Ζούσα στις στιγμές. 
     Ζούσα μόνο στις στιγμές. 
     Ζούσα στις στιγμές και μετά απλά υπήρχα. Υπήρχα απλά κι ετοιμαζόμουνα για την επόμενη στιγμή. 
     Η ανάταση μεσ' τη στιγμή μου έδινε ρυθμό στο χτύπο της καρδιάς μου. 
     Η πτώση στην ύπαρξη θα είναι η ανία. 
     Θα ζω μη μεταλλάσσοντας το χρόνο σε στιγμές. 
     Το σκαλοπάτι της στιγμής δεν θα 'ναι πια το βάθρο της ζωής μου.
     
     Το διάβηκα της έχθρας μου το έπακρο σημείο για το παιδί που έζησε μακρυά απ΄ το κοπάδι και βύζαξε τη γνώση μοναχό.
     Η αιτία που ξεγλίστρησε σκιάχτηκε απ' τα σύννεφα κι αυτό που μόνο βλέπω πια, είναι το υπόλοιπο κοπάδι. 
     
     Αβάσταχτη η ερημιά της φλόγας κάτω απ΄τον άσπρο κρίνο του κάδρου. 
     Βαρύ το άσπιλο του άσπρου για το μικρο καρφί στον τοίχο. 
     
     Ότι γνωρίζω είναι ανέλπιδο κι αποτραβιέμαι. 
     Ότι θωρώ είναι κακό και με τρομάζει. 
     Καθάρια λάμπει η γη μετά τη πρώτη τη βροχή, η χωματένια μυρωδιά της παρθενιάς της κάνει τα στήθια να βογκούν στον ερχομό του κρύου και η ματιά μου αγριέψε και πάλι καθώς το σώμα άρχιζει να ριγά. 
     Οι μαύρες μάνες κλαιν παιδιά που πνίγηκαν στη λάσπη κι απ' την ψηλότερη κορφή της επαιτείας γελά η κοιλιά του Βούδα σαν βλέπει πως τα κλάμματα ξεχύλισαν τις όχθες. 
     Οι δυο μαύρες ψυχές, η Νύχτα και η Μόνη, φωλιάσανε στα πιο ψηλά κλαδιά και μεσ' το άπραγο μυαλό μου από τ' αφύλαχτα παράθυρα. 
     Στο κίτρινο το φως του γλόμπου ψάχνει η ψυχή να βρει το Αγιοκέρι και στου γυαλιού τη βρόμικη θαμπάδα ψάχνει η σκιά μου τις άλλες τις σκιές. 
     Μαντεύω ιππείς κι είμαι πεζός. 
     Στο τόξο μου σαΐτα την καρδιά περνάω κι επάνω κει στον Έβδομο Ουρανό κάνω αιθέρια νούμερα κι ακούω νέα από φωνές που σβήστηκαν καιρό μα που 'μειναν καθάριες και αμόλευτες στο νου. 
     Της Αντιλόπης τ' όνειρο εσβήστηκε στον κόρνο καθώς η γη σταμάτησε κάτω απ' τις οπλές της. 
     Οι στυγερές αρπάγες τους χορτάσανε και πάλι καθώς κρυφά καρτέρεψαν τα νια περάσματα. 
     Και είναι κάθε πάτημα βαθύτερο απ' το πρώτο πάνω στην άμμο που χαλώ στο πέρασμα μου. 
     Ακούω την ίδια τι φωνή μου τ' αυτιά να κλείνει με ιδέες.
     Κλείνω το ρεύμα της καρδιάς κι ο χρόνος στέκεται στη μνήμη. 
     Είναι η αγάπη μου ένστικτο και μεσ' τα ζώα τριγυρίζει.
     Χτυπάει ο νους αλύπητα πάνω στα βράχια του κακού το άφθαρτο νερό της γνώσης τ' αλάτι να ξεπλύνει που από καιρό σαπίζει εκεί, πνοή στη φλόγα της ελπίδας για να δώσει. 
     Κι όπως αργά έρχετ΄ η νύχτα, παίρνει το φως της και περνά απ' του μυαλού τ' αραχνιασμένο δέντρο και είναι η απόλυση μικρό παιδί και θα χαθεί στη θύελλα της λησμονιάς και στη μικροψυχιά του  ανθρώπου. 
     Ότι γνωρίζω είναι ανέλπιδο και μ' αγκαλιάζει. 
     Ότι θωρώ είναι κακό και με φωνάζει. 
     
     Οράματα της άλλης εποχής, μεστότερα, κυκλοφωτίζετε μια αρμαθιά αμάραντους κι αργοκυλάτε στ' άλικα νερά μυριάδες πέταλα και κρίνους. 
     Κι όταν σαν δόντια, τρυφερά, τσακίσατε τα σπόρια της υπομονής, χορέψατε, σταθήκατε στα βορεινά σαν μούσκλια, σαν άμμος στις φωλιές των μυρμηγκιών. 
     Κι όταν, περνώντας τα βουνά που κρύψανε τη γνώση πατήσατε την έρημο που ανοίγονταν μπροστά σας, κει που το δάκρυ σας την έκανε για μια και μοναδική στιγμή να λουλουδίσει, κει που πρωτόγνωρα η ανθρωπιά σας έριξε ευλαβικά στα γόνατα, μετρήσατε τη μεγαλοσύνη του τιμήματος που σας σημάδεψε μ' ανάταση και με υπομονή. 
     Εγώ θα μείνω καθιστός εδώ, στο ίδιο το παλιό το σπίτι, να σκέφτομαι αναίτια το πριν, το τώρα, το μετά. 
     Εσύ, σήκωσε κείνο το ξεκούρδιστο και γοερό βιολί σαν το ζητιάνο της γωνίας κι ετοιμάσου. 
     Εγω δεν έπαψα ποτέ μου να πενθώ. 
     
     Το αναπάντεχο το κλείσιμο του κύκλου, ήρθε την ώρα που 'ψαχνα για δεκανίκια και στη μηδενική τη σφαίρα της αντίληψης, ειναι ουτοπία να μιλώ για καταστάσεις υπαρκτές.            
     Μιλώ για πτήσεις μακρινές σ' αχνογαλάζιους ουρανούς και πίσω ακουμπώ στο βολεμένο κάθισμα μου. 
     Είμαι ένα αίτιο να μ' αποφύγεις και ένα μέσο για να γίνουνε οι σκέψεις μου μεγάλες κι ο χαρακτήρας σου αλτρουισμός. 
     
     Είναι που τα μικρά και σπάνια πουλιά, δείχνουν πολύ όμορφα για να 'ναι  ελευθέρα και ψαλιδίζουν από μόνα τα φτερά τους, μη και παρασυρθούν απ' το γαλάζιο, λατρεύοντας το ίδιο το δικό τους τ' όνειρο. 
     Είναι που τα μικρά και σπάνια πουλιά δείχνουν πολύ όμορφα για να μείνουν ελευθέρα. 
     Η ομορφιά που καθρεπτίζεται στο λατρεμένο τους εγώ τα καθηλώνει. 
     Κι όταν το όνειρο θα γίνει εφιάλτης, θα πρέπει να λατρέψουν πλέον αυτόν, γιατί, χωρίς φτερά, θα κατακρημνίστουν. 
     
     Πετώ στο δρομο την προσωπική μου συμμετοχή. 
     Αρνούμαι κάθε εκδήλωση προσωπικής μου αγωνίας γι΄αυτο που πρέσβευα πως πίστευα. 
     Και σεις, με τα μεγάλα και γεμάτα σιγουριά λάγια σας, μη μου μιλάτε πια για μια καινούργια αρχή. 
     Ποια τρέλα μπορεί να με ανάγκαζε να το πιστέψω πως θα μπορούσα έτσι άπλα να αντικαταστήσω αυτό που τρυφερά, μέρα τη μέρα, άφηνα να πλησιάζει, με τελικό σκοπό κείνη την άδολη στιγμή που θα 'δειχνα τη γύμνια μου; 
     
     Φοβάμαι.
     Ποτέ δεν θα αφήσω άλλονε να μάθει το πως νοιώθω και πως το σκέπτομαι.
     Αν μάθει το πως νοιώθω, θα ξέρει και πως να με πληγώσει.
     Και αν τα καταφέρει μια φορά, θα προσπαθήσει πάλι.
     Φοβάμαι. 
     Δεν θα εμπιστευτώ ποτέ ξανά κανέναν. 
     Δεν θα φανώ αδύναμος. 
     Ακόμα κι αν δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κακοί, είναι κι αυτοί αδύναμοι και φοβισμένοι. 
     Φοβάμαι. 
     Θέλω να μοιάζω δυνατός, θέλω να μοιάζω κύριος του είναι μου, δικό μου δρόμο να τραβώ, αλλά ότι κι αν κάνω, να μην βρεθώ ποτέ αντίθετος στων αλλονών τις σκέψεις. 
     Φοβάμαι πως παρ' ολα αυτα, πως η ζωή θα γεμίσει από αυτούς που θα εμποδίζουν να βρεθώ εκεί που θα το θέλω, άλλοι από μίσος, άλλοι από βλακεία, άλλοι από ανικανότητα. 
     Φοβάμαι πως το μονό κέρδος που θα κατακτώ με ένα βήμα μου μπροστά,  θα 'ναι τα δέκα βήματα που κάνω προς τα πίσω. 

     
     Μάκης Κολοβός, Τετάρτη, 7 Μαΐου, 2014


Wednesday, 7 May 2014

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΚΑΙ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ

Conditio Sine Qua Non
Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο, δεν ξέρω αν και τι μου ξημερώνει. Αυτή είναι και η αιτία ύπαρξης τούτου του νέου blog. Να καταγράψω περιληπτικά αποσπάσματα από ανολοκλήρωτα γραπτά μου, από νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα και ίσως και μυθιστορήματα μου που βρίσκονται ακόμα στη διαδικασία ολοκλήρωσης τους, ώστε, αν οτιδήποτε συμβεί και με την άδεια πάντα των συν δικαιούχων μου για το Copyright τους, να διαλέξει όποιος ότι και αν θέλει και να το ολοκληρώσει. Εγώ πρώτος και κατόπιν οι συν δικαιούχοι μου, διατηρούμε το δικαίωμα να μεταβάλουμε, να συμπληρώνουμε, να ολοκληρώνουμε και να διαχειριζόμαστε το παρόν blog βάσει του νομίμου κανονισμού που μας δίνει το δικαίωμα του Copyright του Creative Commons Attribution 4.0 International License.
Η κριτική και οι κριτικοί μας περισσεύουν, η τέχνη είναι μεν για την τέχνη αλλά το δημόσιο πνευματικό έργο ανήκει σε όλους μας.
 

Μάκης Κολοβός, Αθήνα, Τετάρτη,  17 Μαΐου, 2014


ΘΕΜΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

Καμπύλη του Serret, παραμετρικές εξισώσεις:
x = ( r6 +6 r2 - 2 ) / r3 - y = Φ ( r2 - x2 )
Η απεικόνιση των εννοιών διαδραματίζει πλέον έναν πολύ σημαντικό ρόλο στη νοηματική εκπαίδευση και την εμπεριστατωμένη ανάγνωση. Εκτός από την τυπική απεικόνιση, όπως η σχεδίαση  γραφημάτων, κάθε έννοια έχει τη δική της εσωτερική τεχνική απεικόνισης της και οι εικόνες που χρησιμοποιεί προκειμένου να αποσαφηνιστούν γραφικά οι έννοιες, είναι προέκταση της σκέψης του του συγγραφέα. Για να χρησιμοποιηθεί η απεικόνιση ως εκπαιδευτικό εργαλείο , θα πρέπει να υπάρχει σαφής κατανόηση των εννοιών που πρόκειται να παρουσιαστούν . Αυτό είναι , φυσικά , " conditio sine qua non" όταν κάποιος αρχίζει να σκέφτεται για την οπτικοποίηση . Δεύτερον, και αυτό είναι εξίσου σημαντικό, είναι η επιλογή της κατάλληλης τεχνικής υλοποίησης της αποστολής. Ένα απλό 2 - διαστάσεων παράδειγμα σχετικά με το δικαίωμα, που αντιπροσωπεύει την καμπύλη του Serret του επιπέδου S1 / 2, που προκύπτουν σε ορισμένες σχέση με την lemniscate. Αυτή η καμπύλη έχει παραμετρικές εξισώσεις: x = ( r6 +6 r2 - 2 ) / r3 - y = Φ ( r2 - x2 ).

Υπο-γλώσσιο, Αθήνα 2014


CONDITIO SINE QUA NON

Conditio Sine Qua Non
Στα πλαίσια των ανωτέρω, επαναλαβάνομαι: 

Conditio Sine Qua Non (η απαραίτητη προϋπόθεση) ήταν αρχικά μια λατινική νομική έκφραση που σήμαινε «χωρίς το οποίο δεν είναι δυνατόν να». Σε πολλές γλώσσες, όπως τα αγγλικά, τα γαλλικά ή τα ιταλικά, η έκφραση χρησιμοποιείται σε κάθε τομέα, πέραν της νομικής και της οικονομίας, ενώ στην ελληνική γίνεται αντίστοιχη χρήση της έκφρασης "εκ των ων ουκ άνευ".

'Sine Qua Non λοιπόν, που είναι απαραίτητο, θεμελιώδες, προϋπόθεση για κάτι.

Υπο-γλώσσιο, Αθήνα 2014